1+1=3. Over het breken van wiskundige wetten.

1+1=3. Niemand heeft ooit beweerd dat het breken van wiskundige wetten simpel of pijnloos zou zijn.

Tijdens de maanden die voorafgaan aan een bevalling, hoor je allerlei persoonlijke bevallingsverhalen. Ze zijn stuk voor stuk bijzonder en ze dwingen allemaal respect af, hoe ze ook gelopen zijn. En dan maak je het plots zelf mee. Zelfs tijdens die wonderlijke gebeurtenis flitsten er rare dingen op domme momenten door mijn hoofd. Ik wil die gebeurtenissen dan ergens opschrijven. Voor mezelf, voor Floor, voor Marianne, voor andere mensen die geïnteresseerd zijn in de rare dingen die ik soms denk. Vandaar dit verhaal vol met hersenspinsels. Bedankt om mee te lezen!

Kruiden verpotten

Het startte op zaterdag 25 oktober om 13u met Marianne die vrolijk puzzelend zei: ‘Zeg Toon, trek me eens recht’. Toon, die vrolijk kruiden aan het verpotten was, schoot recht. Marianne haar water was gebroken. Zoals geweten vaak de eerste stap om 1+1=3 tot een goed einde te brengen.

Ondanks dat we graag zo lang mogelijk thuis blijven zitten, maant de vroedvrouw ons toch aan om naar het ziekenhuis te gaan.

Onze toekomstige dochter was nog niet ingedaald en dan is er gevaar voor een navelstrengprolaps (tja, je bent samen met een dokter of je bent het niet.) Dat wil zeggen dat de navelstreng geklemd geraakt tussen de bekkenbodem en het hoofdje, wat er voor kan zorgen dat de baby zonder zuurstof komt te zitten.

In het ziekenhuis gaan moeder en kind aan de monitor en alles lijkt koek en ei.

Meest epische nachtje door

Twee of drie vingers?Om 17u30 beginnen de weeën dan echt en start wat ik persoonlijk gemakkelijk kan omschrijven als ‘ons meest epische nachtje door ooit’.

Om 01u00 is er drie centimeter ontsluiting (voor de goede verstaander: 10cm is het eindpunt van deze fase).

Vreemd genoeg wordt ontsluiting nog steeds ambachtelijk handmatig gemeten. Daarbij wordt geen correctie toegepast op de dikte van de onderzoeker zijn vingers. ‘een kleine drie vingers’ bij de ene, kan ‘twee vingers’ worden bij de andere. Motiverend of demotiverend? Het hangt er maar vanaf of je onderzoeker dikke of dunne vingers heeft.

Maar veel tijd is er niet om te blijven stilstaan bij zulke trivialiteiten. De weeën komen nu om de 3 minuten en doen pijn. Al puffend vangt Marianne ongeveer 20 weeën per uur op. Vijf uur – en een goede honderd weeën – later komt onze vroedvrouw Leentje aandraven.

Het verdict na een hele nacht weeën opvangen: nog steeds 3 centimeter ontsluiting. Geen enkele vooruitgang. Leentje voelt ook dat Marianne haar weeën wel écht zijn en geen flutweeën.

Verdorie. We voelen aan ons (gebroken) water dat het hier nog lang kan duren.

Ondertussen wisselen we tijdens de nacht het zomeruur in voor het winteruur en kan Marianne al vloekend een lollig uurtje weeën opnieuw beleven. Een mens zou bijna lid worden van de vereniging tegen het zomeruur.

Weeën bovenop je weeën (en geen anaesthetist te bespeuren)

De weeën worden almaar sterker en pijnlijker, maar de ontsluiting gaat niet vooruit. We zijn ondertussen 8u ‘s ochtends. Ongeveer veertien en half uur na het begin van de weeën ondertussen. De zon is terug opgekomen en we proberen met nieuwe moed wat krachtreserves te vinden.

De zon komt op

Maar die reservers zijn een beetje aan het afnemen. En daarbij wil de verpleging Marianne extra weeëenopwekkers geven, in de hoop zo nog een ander soort wee op te wekken (die van Marianne gingen vooral naar haar bekken, in plaats van naar de uitgang.).

Op aanraden van de verpleging, de gynaecoloog en de vroedvrouw krijgt Marianne een epidurale verdoving toegediend. De belangrijkste argumenten hiervoor waren:

  • Weeënversterkers zijn ook voor de baby niet zo aangenaam. Als het plots slecht zou gaan met ons dochtertje, dan moet er een spoedkeizersnede gedaan worden. Als er dan al geen epidurale verdoving in zit, moet je onder algemene verdoving. Dan mis je de eerste uren van je kindje.
  • Een epidurale verdoving relaxeert je bekken. Hopelijk nét genoeg om onze toekomstige dochter toch door te laten.
  • De persweeën moesten nog komen en dat zijn de weeën die je altijd in de film ziet: hevig, pijnlijk en  vermoeiend. Marianne had even een rustpauze nodig om het vervolg aan te kunnen.
  • Weeënversterkers bovenop sterke weeën? Dat is dubbel zo pijnlijk.

Een van de redenen waarom Marianne liever geen epidurale wou, was omdat ze dat in Zuid-Afrika ook allemaal zonder konden. Maar in Zuid-Afrika hadden ze al vlot tien uur eerder een keizersnede gekregen.

Om al die redenen samen wordt om 9u gevraagd voor de epidurale.
De uren tikken pijnlijk traag voorbij voordat twee en half uur later, de anaesthetist om 11u30 eindelijk komt aandraven binnen om hem te steken.

Om 13u30 bereiken we touchdown: volledige ontsluiting. De epidurale verdoving wordt afgezet zodat we aan het volgende hoofdstuk kunnen beginnen: het persen.

Een rode, blauwe en paarse Hulk

Je moet weten dat ik de nacht tot nu toe, kort had opgeschreven in een boekje (journalistieke afwijking, correct). Stap voor stap tussen ademteugen van Marianne door. Tot 14u30 heb ik alles mooi neergepend. Op dat uur staat in mijn boekje:’ De epidurale verdoving werd na 2 uur weer afgezet. Vroedvrouwen staan nu klaar voor de start van de persweeën.’

Daarna is mijn boekje leeg tot aan de geboorte om 17u18. Het werd wat hazy.

The HulkPersweeën eisen de aandacht van iedereen in de kamer op. Marianne haalt oerkreten en oerkrachten boven die tegelijk beangstigend en bewonderenswaardig zijn. Op dit moment ziet er soms wat uit als een rode versie van De Hulk.

Toon: ‘Euh, Leentje. Marianne ziet wel erg rood. Wanneer moet ze terug ademen?’
Vroedvrouw Leentje: ‘Het wordt pas een probleem als ze blauw of paars begint te zien, hoor.’

Een uur persen later zag Marianne dan ook blauw en paars. Er wordt gevoeld hoe het kleintje het doet: geen vooruitgang. Onze dochter zit na één uur persen nog steeds even hoog en droog. In zulke gevallen is de regel: als er na een uur geen vooruitgang is, halen we de gynaecoloog erbij.

De volle verloskamer-coëfficiënt

De verloskamer coëfficiënt

Er bestaat volgens mij een geheime coëfficiënt die het verband legt tussen het aantal mensen in de verloskamer en de ernst van de situatie. Onze verloskamer geraakt langzaam voller en voller. Geen goed teken.

Op een bepaald moment tel ik drie vroedvrouwen, twee gynaecologen, mezelf en tenslotte ergens verstopt tussen al dat volk: Marianne die wanhopig probeert om van één en één drie te maken.

De gynaecoloog komt binnen en Marianne brult tussen twee ademstoten door ‘Zet die vacuüm er op en trek dat kind er uit!’ De gynaecoloog is verrast – zo is ze nog nooit aangesproken, zal ze ons de dag daarna vertellen. Het overtuigt haar om toch nog een poging te doen en niet rechtstreeks over te stappen op een keizersnede zoals ze oorspronkelijk van plan was.

Plots doet een vroedvrouw onverwacht een dropkick op Marianne haar buik. De gynaecoloog-slager trekt, kapt en knipt en uiteindelijk om 17u18, na een laatste kreet en ongeveer 21 uur weeën en 3 uur persen, is één plus één eindelijk drie geworden.

Welkom op deze wondere wereld Floor.

Hij is erg mooi en als je goed kijkt, is hij gevuld met lieve mensen.

En mag ik je Zuid-Afrika alvast aanraden als land om eens op bezoek te gaan? Ik heb van horen zeggen dat het daar prachtig is…

Floor

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>